almyrkvi – pupil of the searing maelstrom (ep, 2016)

ever since samael took all of us totally off guard by the first beats of “rain” some twenty years ago (whoa), not only with its unprecedentedly evolved and fresh sound structure (which took years to accept for the conservative metalhead), but also a fresh concept, several black metal bands have dabbled in space stuff. today cosmic black metal is a thing. besides the likes of black metal elite oranssi pazuzu, bands like alrakis (reviewed below), darkspace, midnight odyssey, mesarthim and such include cosmic black metal elements in their music in varying degrees. now almyrkvi, the one man project of icelander garðar s. jónsson, the guitarist of sinmara, have hit us hard with his oven-fresh debut ep. the music is slow, heavy, loaded with electronic effects and using the electronic beats for emphasis to perfection. the vocals are throaty and brutal and seriously, i have no problem with that. the fourth song feeding the void is my favourite. i have a feeling that i will fondly look back at today as the beginning of something beautiful.

Reklamlar

alrakis – alpha eri (2011)

alone in a dark and cold room with the windows open is how this piece of music makes me feel. german one-man project alrakis’ sole album (so far) alpha eri is the perfect album for such a narrow audience. the album masterfully combines the outer space feeling with ambient / atmospheric black metal, topped with sorrow and loneliness; a formula tried numerous times with varying levels of success. the overall sound is deliberately distant, as if from underwater. there is no evident distinction of individual songs, the album is rather like a one lengthy song, starting at low tempo, continuing ever slower and ending at an ambient tone. especially that last track ngc 3242 (ghost of jupiter) is a masterpiece in itself. the minimalistic, repetitive and stretched keyboard leads the music, supported by drone-y riffing and shrieks of anguish and loneliness. however, through all this murky soundscape there is an undeniable beauty. alpha eri is such a rare example of a solid, minimalistic and transcendental black metal piece that engulfs the listener on a trip through the stars and feelings. hats off. 

bu müzik bana soğuk, karanlık ve pencereleri açık bir odada yalnızmışım gibi bir his veriyor. alman tek adam projesi alrakis’in şimdiye kadarki tek albümü alpha eri, çok dar bir dinleyici kitlesi için müziğin doruk noktası. albüm son derece başarılı biçimde ambient / atmosferik black metal içine uzay boşluğu hissinin üzerine üzüntü ve yalnızlık katıyor. bu, aslında defalarca denenmiş ve değişik ölçüde başarılmış bir formül. albüm genel olarak istemli biçimde uzaktan veya su altından geliyormuş gibi bir sese sahip. şarkılar arasında belirgin bir geçiş yok; albüm daha ziyade yavaş bir tempoda başlayıp daha da yavaşlayarak devam eden ve ambient halde biten uzun ve tek bir şarkı gibi. özellikle son şarkı ngc 3242 (ghost of jupiter) bir şaheser. minimalist, tekrarlı ve uzun klavye tonlarının öncülük ettiği müziği drone’umsu riff’ler ve acı ve yalnızlık dolu çığlıklar destekliyor. yine de, bütün bu duygu karmaşası içinde inkar edilemez bir güzellik var. alpha eri dinleyiciyi yıldızlar ve duygular arasında bir seyahate çıkaran, sağlam ve boyut ötesi, nadir bir black metal örneği. şapka çıkardım.