מזמור (mizmor) – yodh (2016)

i may not be always too picky on my black metal pleasure. some albums grow in me in time or after a couple of listens. some don’t. some are love at first listen. in the case of yodh, the undead voice and wind effects and the first shriek i was already searching the cd at amazon (£65.77? really?).

now, what’s the premise here? the cover. shipwrecked disturbed souls haunting innocent people? we have a.l.n. from urzeit. and urzeit is always fun in their grind approach to black metal. but this is different. a.l.n. is all we have, on extremely thick drone-y guitars, distorted bass, thumping drums, effects and… singing, because that’s the technical term. ranging from guttural to bone-chilling shrieks, he expresses excessive emotional torture, loss, insanity and such sweet tones to the depths of my soul.

the 5 lengthy songs are all structured denying any traditional musical construct. you have a totally unrelated passage as a closer at the opening track or an interlude opening the second, for instance. as expected, we have stretched passages of drone and psychedelic effects. more often than not these are carelessly written and employed as fillers that distract and you end up checking your phone. not here. those moments of “sunn o))) and wormlust meet pink floyd” employ an equal creativity and song writing effort from the part of the sole artist here. and the fact that they end abruptly, before the expected end of scales, to give way to sudden bursts of energy always keeps the listener at the edge of their seat. this structure of interwoven shifts as a whole presents an immense and coherent atmosphere of fear and an overall emotion of despair to the point where you will want to peel of your face with your nails. such joy. at some moments he completely and utterly commands before swaying the melody and / or the tempo in the most unexpected way. at the end of the hour mark, the album speeds up to bring the proceedings to a close in style, after travelling through most of the negative realms of the human psyche.

the sweet despair of loss and a monumental piece of art. black metal is glorious.


throane – derrière nous, la lumière (2016)

just look at the cover. gives an excellent clue about the nature of the music one is about to experience. i love french black metal, i love one man bands and i love gloomy music. so i would love throane, right?

right. such a happy coincidence that i came across the debut album (behind us, the light?) just 2 weeks after its release. the man behind the project, “dehn sora”, is noted for the artwork of other black metal album covers, including none other than blut aus nord.

the album, more of a collection of beautiful black metal soundscapes rather than conventional “songs”, conveys a heavy and thick feeling of darkness, desperation etc. to the listener. not one upbeat moment. the sound is deliberately deep, down tuned and cavernous, which gives a claustrophobic and uneasy feel. again, the sound and feel reminds the haunting moments of blut aus nord, which is a good thing, but without the avant-garde element. this is stripped down, untraditional, low to mid-tempo black metal anguish with sharp and unexpected turns and experimentation.

the album opens slowly and progresses ever so gradually and the songs take up where the previous one left. this continuation of themes and melodies lends the album a coherent structure, yet remaining chaotic and confusing. the layered and blending guitar sound is so 90’s black metal. reverbed high-pitched tremolos and occasional power chords. awesome. the drum work is masterful. anything but monotonous, the drumming follows the melody, leads it, strays from it, adding further elements into the fragmented soundscapes. the rhythm defining bass sound is loud, rather raw and brutal and complements the music wonderfully. the progression of the tempo, from ambient to mid-tempo, syncopated, puts the listener in expectation of an explosion of blast beats, which never come. oh and the vocals. again, look at the cover.

the feeling intensifies as the album progresses, with longer ambient passages of noise effects and finishes off with a peak experience closing song, just over half an hour, leaving me in awe and anticipation of following works. definitely the highlight of my week.

〇 – null & void (2014)

the singer is in pain. the guitarists are in pain. the listener is in pain. the listener’s ears are in pain. everyone is in pain and there is no hope, no joy, only emptiness, agony and loss.

the amount of black metal majesty coming from iceland these past few years is so pleasing. the debut album of the icelandic quintet 〇 includes a single song that lasts for 34 minutes full of anguish and insanity, appropriately titled “null & void”.

the band obviously hold no regard of traditional music structure or any slightly positive human emotion. they also take a different, patient and artful approach to song build up. starting up ever so slowly and painfully, gradually evolving into a repeating structure of riffing and crescendo accompanied by painful black metal shrieking. there are no audible lyrics, i’m not sure if there is any. around the 8 minute mark the tempo drops even slower, two guitars ringing somewhat independently, the bass calmly following the main theme and now we have awesomely spine-chilling chanting. this shriek and riff filled song / chant and ring filled interlude structure is loosely followed throughout the album and each time we see a change of main theme, if not tempo. oh, and the drums. so calm and well executed.

the song peaks at around 15 minutes with a blast beat that lasts for a while, then giving way to typical slower passages that delve further into doom/black madness and experimentation. despite sounding like an obvious pink floyd / king crimson style improvisation throughout, the material is meticulously put together. although one could only wonder the state of mind during such a composition. the themes are so intertwined and patiently shifted, 〇 make you lose track of the music as well as time and reality.

the song returns to a recurring main theme and builds it to a peak to finish off. after the song ends, the guitars are still ringing in my ears. an extraordinary black metal experience.

addaura – burning for the ancient (2012)

burning for the ancient is the debut and so far the sole full-length album of the american four-piece addaura. and it is such beautiful music. not particularly ground-breaking or avant-garde as such, but so well executed. all the instruments are well toned and easily audible, yet the overall sound is rather deep, murky and kind of old-school. still, addaura leans toward the newer black metal in song structure and atmosphere. the four songs contain rather simplistic melodies that have ample space to repeat and bleed out, cut timely between slower passages. the drumming carries the music and often stands out to define the melody, thanks to artful cymbal work. the deep and shrieking vocals complement the melancholic atmosphere created, accompanied by the very rare female chanting at the end. the opening track with that haunting theme is definitely my favourite.

burning for the ancient, abd’li dörtlünün ilk ve şimdiye kadarki tek albümü ve o kadar güzel bir müzik ki. black metal’de çığır açan bir albüm değil tabi ki, ama yapmak istediklerini son derece iyi biçimde yansıtıyor. tüm enstrümanlar uygun tonda ve kolayca duyulabilir olmakla beraber, genel ses biraz derin, çamurlu ve eski usul. yine de, addaura, black metal’in daha yeni halini sunuyor. dört şarkı, hakkını verecek süreye sahip, uzunca tekrarlanan basit melodiler ve düzenli, daha yavaş geçişlerden oluşuyor. davul müziği taşıyor ve özellikle sanatkarane zil performansıyla zaman zaman önüne geçip melodiyi belirliyor. derinden gelen çığlıklar, yaratılan melankolik atmosferi tamamlıyor. albümün sonundaki çok kısa kadın vokal geçişi de kayda değer. aynı zamanda albümde bas çalan heidi gruptan ayrılmış. bana musallat olan temasıyla açılış parçası mutlak favorim.

urfaust – der freiwillige bettler (2010)

i wanted to keep on enjoying the better-known. there is a dutch duo called urfaust. they do not actually make music as we know it; rather a doom invoking chant, a soundtrack to the end of all hope, joy and life, or simple delirium. der freiwillige bettler (the voluntary beggar) is their last album to date and offers 45 minutes of pain, despair, doom and unconventional black metal majesty. i don’t really know if there are any words (of misspelt german, famous by urfaust), or just shrieks of a deranged person (checked, there are lyrics). the album takes a turn to a weird, after-life atmosphere towards the end and the closing title der zauberer is the song i had picked for the black metal classics list. 

bugün daha iyi bilinen albümlerden devam etmek istedim. urfaust diye hollandalı bir grup var. aslında bildiğimiz şekilde müzik yapmıyorlar. yaptıkları daha ziyade kıyameti çağıran ilahiler veya tüm umudun, neşenin ve hayatın bitişinin fon müziği veya sadece hasta bir ruhun hezeyanları. der freiwillige bettler (gönüllü dilenci) grubun bugüne kadar yaptığı son albüm ve bize 45 dakikalık acı, umutsuzluk, kıyam ve alışılmadık bir black metal ihtişamı sunuyor. şarkı sözleri var mı, yoksa delirmiş birinin yakarışları mı tam olarak emin değilim (baktım, sözler varmış). albüm sonlara doğru iyice tuhaf, kabir sonrası bir atmosfere bürünüyor ve kapanış şarkısı der zauberer’i daha önceden black metal classics listesine de seçmiştim.

wolves in the throne room – two hunters (2007)

bugün kendimi iyi hissetmiyorum. dün akşam kendi kedimin iki gün önce doğurduğu iki yavruyu kaybettim. o yavruları gömmek çok kötü bir his. bugün de bir türlü kendime gelemedim. sabahtan beri dinlemeye çalıştığım hiçbir şeyi beğenmedim. sonunda bu albüm, içinde bulunduğum ruh haline uydu. her ruh hali için uygun black metal olmalı. duygusal bağ kurduğunuz masum iki yavru kedinin kaybının acısına yakışacak kadar üzüntü dolu bir black metal albümü two hunters. abd’li grubun 2. albümü. bazı albümlerde adet yerini bulsun diye yapılan enstrümantal giriş harika. ardından gelen 3 şarkı da hastalıkta kanepe ve battaniyenin verdiği “huzurla içinde kaybolma hissi” veriyor. şarkıların içinde kayboldukça doom, kadın vokal, orkestra, yağmur, blast beat, nefesliler… gibi geçişler ve varyasyonlarda duraklıyorsunuz. her geçişin, her melodi hatta her notanın tadına vardıran zaman ölçüleri ve düzensiz tekrarlar yeni pek çok black metal grubu gibi wolves’un da bize sunduğu güzellikler. kaybı ve ardındaki umudu yansıtan ve dinleyeni yerden yere vuran 18 dakikalık kapanış şarkısı öne çıkmakla beraber, ben şapkamı uvertüre çıkarıyorum.

svartidauði – flesh cathedral (2012)

izlandalı, aslında on yıldır müzik yapan grubun tek stüdyo albümü flesh cathedral, tüm yaşamın ve umudun bittiği yerde duruyor. yaklaşık 1 saatlik ve 4 şarkılık albümde neredeyse tek bir olumlu / mutlu an yok. sözler de ağırlıklı olarak çürüme, yanma, veba (grubun adı), delilik, ölüm, kabus gibi konuları işliyor. albümün genel havasını çok iyi vurgulayan bir sese sahip. bas çok önde ve genel olarak sesin “kütür kütür” (deicide-vari) death metal sesine yakın olmasını sağlamış. gitarlar birbirinin içine karışan türden. davul ise tüm diğer seslerden farklı yerden geliyor gibi ve usta işi. vokaller de çok derinden ve yankılı. şarkılar uzun, hızlı ve süründürücü orta tempo bölümler arasında düzensiz geçişler içeriyor. albüm boyunca tekrarlayan veya farklı yorumlanan geçişler var ve albüme 4 farklı şarkıdan ziyade tek bir şarkı duygusu hakim. albüm genel olarak dinleyiciyi hiç bırakmayan yapıda ve şarkılar birbirinin içine eriyor. yine de öne çıkan ilk şarkı “sterile seeds” albümün genel kavramını belirleyen muhteşem bir açılış parçası.

lurker of chalice – lurker of chalice (2005)

tamamen şans eseri denk geldiğim, iki gündür dinlemeden duramadığım albüm. lurker of chalice, abd’li leviathan’ın tek kişisi wrest’in yan projesi ve tek stüdyo albümünün adı. yer yer leviathan’ı andırsa da ayrı bir proje olması normal. albüm bir miktar lo-fi, enstrümanların kasten birbirine karıştığı, drone’umsu bir sese sahip. tam 1 saat boyunca kıyamet sonrası / kabir sonrası merakımızı gideriyor. son derece karanlık, depresif, (ambient burzum dönemi) su altı hissi veren, doom/black aleminde gezinen bir albüm. wrest’in aslen davulcu olmasından dolayı sağlam bir müzikal temele oturmuş, arada progresif geçişler barındırıyor. şarkılar tipik öfkeli black metal tremolo / blast beat yerine uzun, yavaş, acılı, psychedelic, bol tekrarlı bir yapıda. dinleyeni içine çeken, sonuna kadar da bırakmayan bir albüm. standart altı anlar bulunmamakla beraber “spectre as valkerie is” muazzam bir şarkı.